
Bugün İstanbul’dan İsviçre’ye dönüyorum. Sabiha Gökçen Havalimanı’ndaki yoğunluğun içinde, yolculuğun ne kadar sabır istediğini bir kez daha düşündüm. Yıllardır iki ülke arasında gidip gelenler iyi bilir: Bir memlekete dönerken ötekini özlemeye başlarsınız. Bilette varış saati yazar; kavuşma saati yazmaz.
İstanbul’da gördüğüm yoğunluk, aklıma İsviçre’de 13 Kasım’da yapılan toplantıyı getirdi. Sınır makamları, havayolları ve havalimanı temsilcileri, yoğun saatlerde uzayan pasaport kontrollerini nasıl kısaltabileceklerini görüştü. İsviçre hükümetinin açıklamasına göre uygun yolcular için gönüllü ön kayıt ve elektronik kapılardan geçiş masadaki seçeneklerden biri. Henüz uygulamaya konulmuş bir karar yok.
Düşünün: Bir çocuk, Türkiye’den gelen ve aylardır görmediği anneannesini bekliyor. Ekranda uçağın indiğini görüyor, sonra gözünü geliş kapısına dikiyor. Pasaport sırasında geçen her dakika, o çocuk için sarılmaya kalan zamandır.
Sınır güvenliği elbette önemli. Yoğun saatlerde yeterli gişe açmak, bekleme sürelerini duyurmak ve yolculara işlemleri Türkçe dâhil farklı dillerde anlatmak da bekleyişi kolaylaştırır. Yolcu sabır gösterir; bu sabrı gereksiz yere sınamamak da yetkililerin sorumluluğudur.
Üstelik birçok aile için bekleyiş daha bilet alınmadan, vize randevusunda başlıyor. Aile bağlarını sürdürebilmek temel bir insan hakkıdır. Bu yüzden aile ziyaretleri için vize başvurularını erişilebilir kılmak, kuralları açıkça anlatmak ve başvuruları makul sürede sonuçlandırmak insani bir sorumluluktur.
Bugün Sabiha Gökçen’den dönerken aklımda şu var: Uçak piste indiğinde uçuş biter. Yolculuk ise bekleyenle beklenen birbirine sarıldığında.
