Ana Sayfa Arama Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir
İsmail Tastan
İsmail Tastan

Ağrı’nın Birlik Sınavı

Yıllardır zihnimi meşgul eden, dost meclislerinde de defalarca dile getirdiğim bir mesele var: Biz Ağrılılar neden gerçek anlamda güçlü, kapsayıcı ve sürdürülebilir bir birliktelik oluşturmakta bu kadar zorlanıyoruz?

Türkiye’nin farklı şehirlerinde yaşarken pek çok memleketin insanına imrenerek baktığımız olmuştur. İl dernekleri, ilçe dernekleri, köy dernekleri, federasyonlar, konfederasyonlar… İnsanlar farklı düşüncelere, farklı siyasi görüşlere, farklı hayatlara sahip olsalar bile memleket söz konusu olduğunda aynı masanın etrafında oturabiliyorlar.

Ben de yıllarca bunu gördüğümde, “Ne güzel, memleketleri için birleşmişler” diye düşünürdüm.

Sonra dönüp kendi memleketimize, Ağrı’ya baktığımda aynı soruyla karşılaştım:

Biz neden bunu başaramıyoruz?

Elbette Ağrı ve ilçeleri adına kurulmuş çok sayıda dernek, federasyon ve sivil toplum kuruluşu oldu. İçlerinde gerçekten memleket sevdasıyla çalışan, hiçbir karşılık beklemeden zamanını ve imkanını ortaya koyan çok kıymetli insanlar da vardı, bugün de var. Onların hakkını teslim etmek gerekir.

Fakat zaman zaman bazı yapıların dar çevrelerin dışına çıkamadığı, toplumun tamamına dokunmak yerine belirli gruplarla sınırlı kaldığı yönünde bir görüntü oluştu. İşte benim mesafeli durduğum nokta hep burasıydı.

Hayatım boyunca herhangi bir siyasi partiye, derneğe ya da sivil toplum kuruluşuna üye olmadım. Bunun nedeni toplumsal meselelerden uzak durmak değildi. Tam tersine, bir yapının insanları ayrıştıran, memleketi siyasi, etnik, mezhepsel veya kişisel hesaplarla bölen bir dile yöneldiğini hissettiğim anda orada kendime yer bulamadım.

Çünkü bana göre memleket adına kurulan bir sivil toplum kuruluşunun ilk şartı şudur:

Kapısından içeri giren insana “Sen kimdensin?” diye değil, “Ülke için Ağrı için ne yapabiliriz?” diye sormalıdır.

Son gelişmeler neden umut veriyor?

Son aylarda Ağrı sivil toplumunda yeniden başlayan hareketliliği bu nedenle önemsiyorum.

2017 yılında kurulan AĞKON’un uzun bir sessizlik döneminin ardından yeniden gündeme gelmesi, farklı sivil toplum temsilcilerinin ortak masa etrafında buluşmaya başlaması küçümsenecek bir gelişme değildir.

İstanbul’da gerçekleştirilen geniş katılımlı istişare toplantısında AĞKON Kurucu Genel Başkanı Mustafa Acar, dönemin Genel Başkanı Müslüm İnan, AĞFED Genel Başkanı Vefa Kızılaslan ve çeşitli federasyon ile dernek temsilcilerinin bir araya gelmesi; Vefa Kızılaslan’ın AĞKON Genel Başkanlığı için ortak iradeyle aday gösterilmesi, aylar süren yeni yapılanma arayışının önemli aşamalarından biri oldu. 

Ardından 14 Kasım 2026 tarihinde Hilton İstanbul Bomonti Hotel’de gerçekleştirilen olağan genel kurulda Vefa Kızılaslan’ın AĞKON Genel Başkanlığına seçilmesiyle yeni dönem resmen başladı. 

Edindiğim bilgilere göre Kızılaslan kongreye tek aday olarak girdi ve delegelerin oy birliğiyle başkan seçildi. Kongrede farklı şehirlerden federasyon, platform ve dernek temsilcilerinin yanı sıra Ağrı milletvekilleri Ruken Kilerci ile Sırrı Sakık’ın da bulunması dikkat çekiciydi. 

Bence üzerinde durulması gereken noktalardan biri de budur.

Ağrı söz konusu olduğunda insanların siyasi görüşlerinin önüne memleket ortak paydasını koyabilmesi gerekir.

Bir sivil toplum kuruluşunun başarısı, bir siyasi görüşe ne kadar yakın olduğuyla değil; birbirinden farklı insanların aynı masaya oturabilmesini ne ölçüde sağlayabildiğiyle ölçülmelidir.

Bu nedenle kongrede ortaya çıkan tabloyu yalnızca bir başkanlık değişimi olarak görmek eksik olur.

Ben bunu, doğru yönetildiği takdirde, Ağrı’nın yıllardır özlemini çektiği ortak aklın yeniden inşa edilmesi için açılmış bir kapı olarak görüyorum.

Ama bundan sonrası çok daha önemli

Kongre salonları dolar.

Fotoğraflar çekilir.

Konuşmalar yapılır.

“Birlik ve beraberlik” cümlesi hemen her kürsüde söylenir.

Asıl mesele, salon boşaldıktan sonra başlar.

Birlik, kürsüde söylenen güzel bir cümle değil; birlikte iş üretebilme kabiliyetidir.

AĞKON’un yeni yönetiminin önündeki en büyük sınav da bana göre tam olarak budur.

Artık Ağrılıların yalnızca yeni toplantılar, yemekler ve kalabalık fotoğraflar görmeye değil; sonuç görmeye ihtiyacı var.

Bir öğrenciye burs verildiyse bilmeliyiz.

Bir gencimize iş imkanı sağlandıysa bilmeliyiz.

Ağrı’ya yatırımcı götürüldüyse sonucunu görmeliyiz.

Bir ilçemizin, köyümüzün veya Ağrı merkezinin önemli bir problemi Ankara’da ilgili makamlara taşındıysa sürecini takip edebilmeliyiz.

İstanbul’da, Ankara’da, İzmir’de, Bursa’da, Kocaeli’nde, Avrupa’da yaşayan başarılı Ağrılı iş insanları, akademisyenler, bürokratlar, sanatçılar, doktorlar, mühendisler ve gençler arasında bir ağ oluşturulabiliyorsa işte o zaman konfederasyon gerçek anlamda bir güç olur.

Bir STK’nın büyüklüğü protokol masasındaki sandalye sayısıyla değil, dokunduğu insan sayısıyla ölçülür.

AĞKON’un önünde tarihi bir fırsat var

Vefa Kızılaslan ve yeni yönetimin önünde bence ciddi bir fırsat bulunuyor.

Kızılaslan sivil toplum açısından da tamamen yeni bir isim değil. Ağrı Dernekler Federasyonu’nun kendi kurumsal bilgilerine göre Mart 2023’ten bu yana AĞFED Başkanlığı görevini yürütüyor ve 20 Nisan 2025’te yapılan genel kurulda yeniden seçildi. Bu tecrübenin şimdi daha geniş bir çatıya taşınması, doğru değerlendirildiğinde önemli bir avantaj olabilir. 

Fakat bundan sonra mesele Vefa Kızılaslan’ın şahsından da büyüktür.

AĞKON kişilerin konfederasyonu değil, Ağrılıların konfederasyonu olmak zorundadır.

Başkanlar gelir, görevlerini yapar ve zamanı geldiğinde gider.

Kalması gereken kurumdur.

Kalması gereken kültürdür.

Kalması gereken birlik duygusudur.

Bu nedenle yeni dönemde yönetimin kendisine birkaç temel ilke belirlemesinin son derece önemli olduğunu düşünüyorum: siyasi görüş ayrımı yapmadan herkese kapıyı açık tutmak, kadınları ve gençleri yalnızca programlara davet edilen kişiler değil karar mekanizmalarının gerçek aktörleri haline getirmek, iş insanlarını Ağrı’nın ekonomik kalkınmasına yönlendirmek, öğrenciler için güçlü bir burs ve mentorluk ağı oluşturmak, iş arayan gençlerle Ağrılı işverenleri buluşturmak ve bütün faaliyetleri kamuoyuna düzenli olarak açıklamak.

Özellikle sonuncusunu önemsiyorum.

Şeffaflık bir sivil toplum kuruluşunun yükü değil, en büyük güvencesidir.

AĞKON her yıl kamuoyuna açık bir faaliyet raporu yayımlasa; kaç öğrenciye burs verildiğini, kaç kişiye iş konusunda aracılık edildiğini, hangi sosyal projelerin gerçekleştirildiğini, hangi kurumlarla görüşüldüğünü ve bir sonraki yılın hedeflerini açıklasa, belki de Ağrı sivil toplumunda yeni bir standart oluşturabilir.

Ağrı’nın ortak meselesi hepimizin meselesidir

Bazen Ağrı’yı yalnızca Ağrı’da yaşayanlardan ibaret düşünüyoruz.

Oysa bugün Ağrı’nın nüfusu yalnızca il sınırlarının içinde değildir.

İstanbul’da yaşayan Ağrılı da Ağrı’nın bir parçasıdır.

Bursa’daki, İzmir’deki, Ankara’daki, Kocaeli’ndeki Ağrılı da öyledir.

Almanya’daki, Hollanda’daki, Fransa’daki hemşehrimiz de bu büyük ailenin içindedir.

Doğru örgütlenmiş bir hemşehri dayanışması, bir şehrin görünmeyen sermayesidir.

Bu sermaye doğru kullanıldığında girişimciye sermaye, memlekete yatırım, kültüre sahip çıkma ve şehrin sorunlarını ülke gündemine taşıma gücüne dönüşebilir.

Tam da bunun için federasyonlar ve konfederasyonlar değerlidir.

Ama bunların varlık sebebi tabela çoğaltmak değil, dağınık gücü ortak faydaya dönüştürmek olmalıdır.

2026 yılı içinde AĞKON adı çevresinde farklı yapılanmaların ve farklı başkanlık açıklamalarının kamuoyuna yansımış olması da aslında Ağrılıların önündeki temel meseleyi açıkça gösteriyor: Aynı memleket adına birbirinden kopuk yeni çatılar kurmak yerine, meşruiyeti güçlü, şeffaf, kapsayıcı ve ortak hedefleri bulunan bir yapının etrafında buluşabilmek. 

Kamuoyuna yansıyan bu farklı süreçler de artık isimlerden ziyade kurumların ve ortaya konacak hizmetlerin konuşulması gerektiğini gösteriyor. 

Çünkü Ağrı’nın kaybedecek enerjisi yok.

Birbiriyle mücadele ederek tüketebileceği zamanı da yok.

Ağrı’nın Ağrılıyla yarışmaya değil, Ağrılıların Ağrı için yan yana yürümeye ihtiyacı var.

Yeni yönetime düşen en büyük görev: Kapsayıcı olmak

Yeni Genel Başkan Vefa Kızılaslan ve yönetimini kutlarken kendilerinden beklentimizin de büyük olduğunu söylemek gerekiyor.

Bu beklenti bir kişiye yük bindirmek değildir.

Tam tersine, ortaya çıkan umut ışığının sönmemesini istemektir.

AĞKON bundan sonraki yolculuğunda hiçbir siyasi partinin arka bahçesi, hiçbir kişinin şahsi vitrini ve hiçbir grubun kapalı kulübü olmamalıdır.

Sağcısı da solcusu da, muhafazakarı da seküleri de, genci de yaşlısı da, Ağrı merkezlisi de Doğubayazıtlısı, Patnoslusu, Diyadinlisi, Eleşkirtlisi, Taşlıçaylısı, Tutaklısı, Hamurlusu da aynı çatının doğal sahibi olduğunu hissedebilmelidir.

İşte gerçek başarı budur.

Bir şehir ancak birbirine benzeyen insanların değil, birbirinden farklı insanların ortak bir amaç etrafında buluşabildiği ölçüde güçlenir.

Bugün AĞKON’un önünde böyle bir imkan olduğunu düşünüyorum.

Mustafa Acar’ın kuruluş dönemindeki emeğinin, Müslüm İnan ve sürece katkı sunan isimlerin gayretinin, Vefa Kızılaslan ve yeni yönetimin enerjisiyle birleşmesi; geçmişle kavga etmek yerine geçmişin tecrübesini geleceğin dinamizmine dönüştürebilirse ortaya çok kıymetli bir sonuç çıkabilir.

Esas mesele, “Kim başkan oldu?” sorusu değildir. Esas mesele, “Ağrı bundan ne kazanacak?” sorusudur.

Benim yıllardır görmek istediğim de budur.

Birbirinin ayağından çekmeyen, birbirini ötekileştirmeyen, insanların siyasi veya kişisel farklılıklarını memleket sevgisinin önüne koymayan bir Ağrılılar dayanışması…

Bir insanın hangi ilçeden, hangi köyden, hangi aileden ya da hangi siyasi görüşten olduğuyla değil; Ağrı’ya ne katabileceğiyle ilgilenen bir anlayış.

Eğer AĞKON yeni dönemde bu çizgiyi koruyabilirse yalnızca bir konfederasyonun yeniden ayağa kalkmasına değil, Ağrı’nın sivil toplum kültüründe yeni bir dönemin başlamasına da öncülük edebilir.

Ve umarım bu kez başladığı yerden geri dönmez.

Umarım AĞKON çizdiği yoldan sapmadan; Türkiye’nin birliğine, Ağrı’nın kalkınmasına, Ağrılıların dayanışmasına ve gelecek nesillerin birbirine daha güçlü bağlarla bağlanmasına hizmet eden örnek bir sivil toplum yapısına dönüşür.

Çünkü şehirleri geleceğe taşıyan yalnızca yollar, binalar ve yatırımlar değildir.

Şehirleri asıl güçlü kılan, insanlarının birbirine güvenebilmesi ve gerektiğinde aynı hedef için omuz omuza verebilmesidir.

Bugün yakılan ışığın yarın daha güçlü yanmasını istiyorsak yapmamız gereken şey bellidir:

Kişileri değil memleketi, makamları değil hizmeti, ayrılıkları değil ortak geleceğimizi büyütmek.

Ağrı’nın buna ihtiyacı var.

Ağrılıların da buna gücü var.

Yeter ki gerçekten bir olmayı isteyelim.